حرص و طمع

گاهی به نظر می رسد که نفع شخصی همان طمع است و طمع مصداق و مبين نفع شخصی است.هيچ يک از اين دو واقعيت ندارد وهر دو فرضيه تاسف انگيز و کاملا غلط است.

فعاليت در جهت نفع شخصی يعنی اوج مسئوليت زيرا منافع ما در صورت براورده شدن منافع دنيای اطراف ماست. اما در عوض طمع يعنی رد مسئوليت يعنی توقع داريم زندگی را در قبال تلاشهای ديگران سپری کنيم بدون آنکه آنها انتظار جبران و عمل متقابل ما را داشته باشند.

تفاوت بين نفع شخصی و طمع به اندازه تفاوت بين رفتار متمدن و هرج و مرج است و يا به اندازه تفاوت بين اقدام و اجرا و ياس و نا اميدی است.

طمع يک دروغ فريبنده است

اين توقع که کسی بيش از انچه که ببخشد بدست آورد خيالی بيش نيست.

طمع هيچ ارزشی ندارد بهترين سياست برای پيشبرد منافع شخصی ما داشتن يک زندگی توام با مسئوليت احترام و رعايت و حق شناسی است. هميشه به خاطر داشته باشيم که بخشی از دنيای خود هستيم.

با حرکت بر اين اساس و توليد ارزش هم برای خود و هم برای ديگران دنيايی زيباتر بسازيم.

فقط اگر به اندازه کافی ديگران را در بدست آوردن آنچه که احتياج دارند کمک کنيم خواهيم توانست به خواسته های خود در زندگی نيز دسترسی پيدا کنيم