وقتي رفت حــــاشيه درختامون طلايي بود

ماه تو آسمون بود و قحطي روشنايي بود

 

 

                          وقتي رفت غبار نشست رو روياهاي اطلسي

                           ديگه هيچ كسي نشد عـــاشق چشماي كسي

 

 

وقتي رفت دريا ديگه به ماهي ها نگاه نكرد

ماه ديگه در نيومد ، سـتــــــــاره ادعا نكرد

 

 

                          وقتي رفت لونه هيچ پرنده اي ، چـراغ نداشت

                          واسـه درد دل دلم هيچ كسي رو سراغ نداشت

 

 

وقتـي رفت پرنده هاي كوچه بي دونه شدن

عـــابرا رفـــتنشو ديــدن و ديـــونه شــــدن

 

 

                وقتي رفت يك قطره اشك از شهر چشمـــــــاش جاري بود

                هـمونو ازش گـــــــــرفتم آخــــــه يــــــــــادگـــــــاري بود