من خوش خیال ســـــــــده حالا با پای پیـــــــــــــاده

دنبالـــــــــــت دارم می گــــــــردم همســـــــفر با شب و جاده پرم از حــــــــــسرت و خواهش

واســـــــــــــــــه یه لحــــــظه نوازش ، کوله بار غم رو دوشــــــم

رهســـــــــــپار شــــــــــــب و سازش تو قامت سیـــــــاه شــــــــب

وقتــــــــی ستـــــــاره می میره انـــــــــگار می خواد بهم بگه

واســـــــــــه رسیدن به تو دیره از من خـــــــــــسته رو خط رفتن بی تو یه سایه می مونه

سایه ی مـــــــردی که خوش خــــــــــیاله توی نارفیق و رفیق می دونه

هنـــــــــــــوزم اسمت غریزه واســـــــــــــه این همیشـــه تنها

قصـــــــــــــــــــــــه ی بود و نبـــــــــــــــود می شه راهــــــــی واســـــــــــه فردا