همه‌ی ِ  هستي ِ  من  آيه‌ی ِ  تاريکی^است
که  تو  را  در  خود  تکرارکنان
به  سحرگاه ِ  شکفتن‌ها  و  رستن‌های ِ  ابدي  خواهدبرد
من  در  اين  آيه  تو  را  آهْ  کشيدم،  آهْ
من  در  اين  آيه  تو  را
به  درخت  و  آب  و  آتش  پیْ‌وند  زدم



 



 

زنده‌گي  شايد
يک  خيابان ِ  دراز  است  که  هر  روز  زنی  با  زنبيلی  از  آن  می‌گذرد
زنده‌گي  شايد
ريسمانی^است  که  مردی  با  آن  خود  را  از  شاخه  می‌آويزد
زنده‌گي  شايد  طفلی^است  که  از  مدرسه  برمی‌گردد



 

زنده‌گي  شايد  افروختن ِ  سيگاری  باشد  در  فاصله‌ی ِ  رخوت‌ناک ِ  دو  هم‌آغوشي
يا  عبور ِ  گيج ِ  ره‌گذری  باشد
که  کلاه  از  سر  برمی‌دارد
و  به  يک  ره‌گذر ِ  ديگر  با  لب‌خندی  بی‌معني  می‌گويد  «صبح  به  خيْر»



 

زنده‌گي  شايد  آن  لحظه‌ی ِ  مسدودی^است
که  نگاه ِ  من،  در  ني‌ني ِ  چشمان ِ  تو  خود  را  ويران  می‌سازد
و  در  اين  حسی^است
که  من  آن  را  با  ادراک ِ  ماه  و  با  دريافت ِ  ظلمت  خواهم‌آميخت



 

در اتاقی  که  به  اندازه‌ی ِ  يک  تنهايي^است
دل ِ  من
که  به  اندازه‌ی ِ  يک  عشق  است
به  بهانه‌های ِ  ساده‌ی ِ  خوش‌بختي ِ  خود  می‌نگرد
به  زوال ِ  زيبای ِ  گل‌ها  در  گل‌دان
به  نهالی  که  تو  در  باغ‌چه‌ی ِ  خانه‌مان  کاشته‌ای
و  به  آواز ِ  قناري‌ها
که  به  اندازه‌ی ِ  يک  پنجره  می‌خوانند



 

آهْ...
سهم ِ  من  اين  است
سهم ِ  من  اين  است
سهم ِ  من
آسمانی^است  که  آويختن ِ  پرده‌ئی  آن  را  از  من  می‌گيرد
سهم ِ  من  پائين  رفتن  از  يک  پله‌ی ِ  متروک  است
و  به  چيزی  در  پوسيده‌گي  و  غربت  واصل  گشتن
سهم ِ  من  گردش ِ  حزن‌آلودی  در  باغ ِ  خاطره‌ها^است
و  در  اندوه ِ  صدائی  جان  دادن  که  به  من  می‌گويد:
«دست‌های‌ات  را
«دوست  می‌دارم»



 

دست‌های‌ام  را  در  باغ‌چه  می‌کارم
سبز  خواهم‌شد،  می‌دانم،  می‌دانم،  می‌دانم
و  پرستو‌ها  در  گودي ِ  انگشتان ِ  جوهري‌ام
تخم  خواهندگذاشت



 

گوش‌واری  به  دو  گوش‌ام  می‌آويزم
از  دو  گيلاس ِ  سرخ ِ  هم‌زاد
و  به  ناخن‌های‌ام  برگ ِ  گل ِ  کوکب  می‌چسبانم
کوچه‌ئی  هست  که  در  آن‌جا
پسرانی  که  به  من  عاشق  بودند،  هنوز
با  هم‌آن  موهای ِ  درهم  و  گردن‌های ِ  باريک  و  پاهای ِ  لاغر
به  تبسم‌های ِ  معصوم ِ  دخترکی  می‌انديشند  که  يک  شب  او  را
باد  با  خود  برد



 

کوچه‌ئی  هست  که  قلب ِ  من  آن  را
از  محله‌های ِ  کودکي‌ام  دزديده‌ست



 

سفر ِ  حجمی  در  خط ِ  زمان
و  به  حجمی  خط ِ  خشک ِ  زمان  را  آبستن  کردن
حجمی  از  تصويری  آگاه
که  ز ِ  مهماني ِ  يک  آينه  برمی‌گردد



 

و  بدين  سان  است
که  کسی  می‌ميرد
و  کسی  می‌ماند



 



 

هيچ  صيادی  در  جوی ِ  حقيری  که  به  گودالی  می‌ريزد،  مرواريدی  صيْد  نخواهدکرد.



 

من  پري ِ  کوچک ِ  غم‌گينی  را
می‌شناسم  که  در  اوقيانوسی  مسکن  دارد
و  دل‌اش  را  در  يک  نیْ‌لبک ِ  چوبين
می‌نوازد  آرام،  آرام
پري ِ  کوچک ِ  غم‌گينی
که  شب  از  يک  بوسه  می‌ميرد
و  سحرگاه  از  يک  بوسه  به  دنيا  خواهدآمد.